Patrick ter Wee - Bass & Backingvocals

Op m’n 16de ben ik begonnen met bassen. Samen met een maatje die gitaar speelde. Dat was ook de reden dat ik ging bassen was eigenlijk omdat één van ons wel kon gaan zingen en we dus alleen nog maar een drummer nodig. De band is nooit wat geworden…

Ik weet nog goed m’n eerste keer… Metal bedoel ik dan! M’n neef had Life after Death mee naar z’n vader (mijn oom dus). We hebben de plaat de hele dag gedraaid, te gek. Vooral de solo’s vielen in de smaak. Toen ik m’n vader vertelde dat ik toch wel gek was van die gitaarmuziek raadde hij me ‘the shadows’ aan. Dat was toch niet helemaal wat ik bedoelde. Al snel verdween de tape uit de verzameling om plaats te maken voor Helloween, Iron Maiden, Anthrax, Accept, Slayer en nog een hele lijst van dit soort bands. Steve Harris is vanaf m’n beginperiode als bassist altijd een inspiratie geweest. Ik tapete altijd MTV’s headbangers Ball met Mike Hammer. Steve’s techniek had iets magisch en ’t was steeds net niet lang genoeg in beeld om te zien wat er precies gebeurde. De eerste albums van Maiden heb ik verslonden en meegespeeld. Met plectrum dan, anders haalde ik de snelheid niet. Of in ieder geval niet een heel nummer lang!

Na wat Metal-bandjes te hebben gehad ben ik als muzikant eigenlijk 3 jaar geleden pas op het ‘verkeerde pad’ geraakt met een coverband (Sack). Nadat ik mezelf betrapte op het verdedigen van ‘de vlieger’ van Andre Hazes – en zelfs met succes; we spelen ‘m nog steeds – wist ik dat ik afgezonken was naar het diepst mogelijke. Dat vroeg om compensatie! Na een invaloptreden met de band Crooks met muziek van Ozzy Osbourne, Iron Maiden, Manowar kwam het idee om een Iron Maiden tribute band te starten. Met Ironic Maiden als resultaat! Het plectrum bassen moest er natuurlijk wel af. Het eerste optreden van Ironic Maiden ging nog met het vervelende stukje plastic, maar na oefenen alsof m’n leven er van af hing spelen we nu de hele set met de vingers, zoals ’t hoort!

Alles klopt op ’t podium, de koortjes, de solo’s, de zang. Heerlijk om de nummer te spelen die ik jaren op m’n walkman heb geluisterd. Elk optreden is feest. Zelfs klappen met de vlag van Enrico en ’t lostrappen van gitaarkabels mag de pret niet drukken. Ik zou zeggen, kom een keer meegenieten!